Followers
Blog Archive
About Me
- എന്.ബി.സുരേഷ്
- ഓര്മ്മയില് കാടുള്ള മൃഗം എളുപ്പം മെരുങ്ങില്ല. എന്റെ ഓര്മ്മയില് കാടുണ്ട്. മലയാളം അദ്ധ്യാപകന്.മാതൃഭൂമിയില് ജേര്ണലിസ്റ്റ് ആയിരുന്നു. കഥയും കവിതയും സിനിമയും എഴുതാന് മോഹം. കൊത്തിമുറിച്ച ശില്പങ്ങള് (കഥകള്-എഡിറ്റര്.) ആദ്യ പുസ്തകം. ഹരിതഭൂമിയോടു പ്രണയം. പുസ്തകം എന്റെ ശ്വാസകോശം. സൗഹൃദം എന്റെ വിശപ്പ്. യാത്രകള് എന്റെ സ്വപ്നം.
സന്ദര്ശകര്
തിടുക്കം
========
എൻ ബി സുരേഷ്
---------------------------
ചാണകം മെഴുകിയ തറയിൽ
തനിയെ വിരിച്ച തഴപ്പായിൽ
എന്നെ പെറ്റിടുമ്പോൾ
അമ്മ തനിച്ചായിരുന്നു
നേരം ഉച്ചയായിരുന്നു
തൊഴുത്തിൽ നിറവയറുമായ്
കൊമ്പിപ്പശു കരയുന്നുണ്ട്
അരിമണി തേടി വാതിലിൽ
കോഴികൾ കൊക്കുന്നുണ്ട്
അടുപ്പിൽ അരിക്കലം
തിളച്ചുതൂവുന്നുണ്ട്
പച്ച വിറക് കത്തുന്ന പുക
മുറിയിൽ നിറയുന്നുണ്ട്
പാടത്തുനിന്ന് അച്ഛനും
പള്ളിക്കൂടത്തിൽനിന്ന് ചേച്ചിമാരും
വയറുകാളി പാഞ്ഞുവരുന്നുണ്ട്
എന്റെ നെറ്റിയിൽ
തിടുക്കപ്പെട്ട് ഒരുമ്മ തന്ന്
എഴുന്നേറ്റ് ഓടിയതാണമ്മ
ഇന്നിപ്പോഴാണ് പിന്നെ
നീണ്ടു നിവർന്നൊന്ന് കിടന്നത്
തലക്കൽ തിരി കത്തുന്നുണ്ട്
തൊടിയിലെ മാവ് മുറിക്കുന്നുണ്ട്
മണ്ണിൽ തുമ്പ പതിക്കുന്നുണ്ട്
പെറ്റെണീറ്റ പയ്യ് അമറുന്നുണ്ട്
അയലത്ത് അരി തിളയ്ക്കുന്നുണ്ട്
തിടുക്കപ്പെട്ട് ഞാനമ്മയുടെ
നെറ്റിയിൽ ഉമ്മവെച്ചു
വേവലാതിയോടെണീറ്റ്
അമ്മ അങ്ങോട്ട് ഓടിയാലോ!
മാധ്യമം ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് 2019
ബുദ്ധനും ആട്ടിൻ കുട്ടിയും ചെന്നായും
പുഴയോരത്തു കൂടി നടക്കുകയായിരുന്ന
ആട്ടിൻ കുട്ടിയുടെ മുൻപിൽ
അവിചാരിതമായ ചെന്നുപെട്ട ചെന്നായ ഒന്നു പകച്ചു. തലമുറകളായി പേറി നടക്കുന്ന
കുറ്റബോധം അവന്റെ തലയ്ക്ക് തട്ടി.
ചതിയുടെ വംശത്തിനായി
മാപ്പു പറയാൻ തുടങ്ങവേ
ആട്ടിൻ കുട്ടി പറഞ്ഞു.
ബുദ്ധന്റെ സവിധത്തിലേക്കുള്ള
വഴിയിലൂടെയാണ് എന്റെ യാത്ര.
വേണമെങ്കിൽ
നീയിട്ടിരിക്കുന്ന കുപ്പായം
നിന്റേതു തന്നെയെങ്കിൽ
എന്റെ കൂടെ വരാം
തന്റെ വെളുത്ത ശരീരം
ഒരു തിടുക്കവുമില്ലാതെ
ചലിപ്പിച്ച് അവൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു.
ചെന്നായുടെ കാലുകൾ പതിയെ തരിക്കാൻ തുടങ്ങി
വിരുദ്ധം
വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ഇരുട്ടറയിലായിരുന്നു.
ഇരുട്ടിനെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോള്
നട്ടുച്ചയിലേക്ക് പുറത്താക്കി
തണല് തേടിപോയപ്പോള്
തീമരംവന്നു പൊതിഞ്ഞു.
ഒഴുകാനൊരു പുഴയായപ്പോള്
മഴ പെയ്യാദേശമെന്നെ തട്ടിയെടുത്തു.
മരുഭൂമിയിലെ സൂര്യോദയം തേടിപ്പോയി .
പ്രളയജലത്തില് മുങ്ങിപ്പോയി
മഴയായി പെയ്യാന് കൊതിച്ചു,
വെയിലായെരിയാന് വിധിച്ചു.
വിത്തായ് മുളയ്ക്കാന് നിനച്ചു
പതിരായ് പൊലിയാന് പറഞ്ഞു
പക്ഷിയായി പാറാന് തുടിച്ചു,
ഒച്ചായ് ഇഴയാനെരിഞ്ഞു
പോരാളിയാകാന് തുനിഞ്ഞു
ഒറ്റുകാരനായി പിന്നെ ചമഞ്ഞു.
കാരുണ്യമായ് പടരാന് ജപിച്ചു
ക്രോധമായ് കത്തിപ്പടര്ന്നു.
യമിയായ് പുലരാന് തൊഴുതു
കാമമായ് ജ്വലിക്കാന് കഴിഞ്ഞു.
വനമായ് പൂക്കാന് തരിച്ചു,
കാട്ടുതീയായ് കത്തിപ്പടര്ന്നു
പ്രണയം പറഞ്ഞങ്ങടുത്തു,
കലഹം വരുത്തിപ്പിരിഞ്ഞു.
സ്നേഹം പകുക്കുവാന് മോഹം
ദ്വേഷം ചൊരിഞ്ഞുള്ള ശീലം.
അടിമതന് കണ്ണിലെ ദൈന്യം പക്ഷെ,
ഉടമതന് നോക്കിലെ ക്രൌര്യം.
വാക്കിന്റെ തെളിവിലോ സംഗീതം,
കര്മ്മമാര്ഗത്തിലോ മുനവച്ച മുള്ള്.
നിര്വാണബുദ്ധന്റെ ജാതകം,
പക്ഷെ, കുബേരപുത്രന്റെ ജീവിതം.
ഏതാണ്സത്യം, ഏതാണസത്യം,
മാറിമറിയുന്നത് തോന്നലോ കാലമോ?
ഓ ജീവിതമേ!
നോക്കിനിൽക്കെ സന്ധ്യയാകുന്നു
മഞ്ഞുകാലമാണ്
എന്തൊരു കുളിരെന്നു നാം കിടുങ്ങുന്നു.
പുതപ്പിലുറഞ്ഞു കിടക്കവെ
പ്രഭാതമാകുന്നു
വേനൽക്കാലമാണ്
എന്തൊരു തീച്ചൂടെന്നു നാം വിയർക്കുന്നു
കാക്കക്കാലിന്റെ തണൽ പോലുമില്ലാതെ
ചിലരുരുകുന്നു
ചിലരേസിയിൽ പുലരുന്നു
വിയർത്തും വിറച്ചും വാഴവേ
നട്ടുച്ചയിൽ ഇടവപ്പാതിയെത്തുന്നു.
എന്തൊരു പേമാരിയെന്നു നാം
കുട നിവർത്തുന്നു
ജനലടയ്ക്കുന്നു.
ചിലർ നനഞ്ഞൊലിക്കുന്നു
മഴസാഹിത്യം മഴസിനിമ മഴപ്രണയം
എന്നിങ്ങനെ ചിലർ.
വർത്തുളമാായി കാലം തിരിയവെ
വീണ്ടും സന്ധ്യയായി രാത്രിയായി ഉഷസ്സായി
വസന്തം ജീവിതത്തെ വിട്ടുപോയതറിയാതെ
കാത്തു കാത്തിരുന്നു നാം
നരച്ചുപെരുകുന്നു.
ഹൊ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു കാര്യം.
അമ്മയ്ക്ക് ഒരു സ്മാരകം
ആദ്യമാദ്യം ഓര്മ്മ പെരുകി
കണ്ണീര് തടാകം കരകവിഞ്ഞു
ദിവസങ്ങള് മ്ലാനമായി
ലോകത്തില് ഒറ്റയായെന്നു
ഉള്വലിഞ്ഞു.
വേനലിലെ ഒറ്റമരത്തിന്റെ
ഉപമ നിര്മ്മിച്ചു.
വാക്കുകള് വിതുമ്പിവീണു
എത്രവേഗം ചിദാകാശം തെളിഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങള് പറന്നകന്നു.
സന്തോഷം പതഞ്ഞു.
മറവിയുടെ പുകമഞ്ഞ്
പ്രചോദനമായി
അമ്മ ഒഴുകിയകന്നു.
പക്ഷെ ഞാന് നന്ദി കെട്ടവനല്ല
ഓര്മ്മയുടെ വാര്ഷികത്തില്
ഫേസ്ബുക്കില് ഒരു അക്കൌണ്ട് എടുത്തു.
പാസ് വേഡായി കൊടുത്തു
'എന്റെ അമ്മയുടെ പേര് .'
വാലില് തീ
(മൊഴിമാറ്റം-ആര് ബി രാധിക)
ഒരു കടുത്ത വേനല്ക്കാല സായാഹ്നത്തില് നദീതീരത്തില്
പണ്ടാരോ കുഴിച്ചുവച്ചിരുന്ന ഊറ്റുകുഴിയില് നോക്കി ഞാന് നില്ക്കുകയാണ്.
കമിഴ്ന്ന് കിടന്ന് ആ കുഴിയില്നിന്ന് ദാഹത്തോടെ
അഞ്ച് കൈ മണ്ണ് ഞാന് കോരിയെടുക്കുന്നു.
മൂന്നാമത്തെ കോരലില്ത്തന്നെ എന്റെ പുറംകൈയില് ഒരു ചെറു നനവ്!
ആറ്, ഏഴ്, എട്ട്..വെള്ളം എത്തിനോക്കുന്നു.
ദാഹിച്ചുവരണ്ട എന്റെ മ
മൂക്കിന്തുമ്പത്തൊട്ടിപ്പിടിച്
ഉണങ്ങിയ മണലിനെയും തട്ടിയെറിഞ്ഞ് ഞാന് എഴുന്നേല്ക്കുന്നു.
സ്വപ്നം മുറിഞ്ഞു; എല്ലാം സ്വപ്നമായിരുന്നു.
ഒരു പരമക്കുടിക്കാരനായ എന്റെ അറിവില് ഇപ്പോള്
ഇങ്ങനെ ഒരു സംഭവം നടക്കാന് യാതൊരു സാധ്യതയുമില്ല.
പരമക്കുടി കടന്ന് പോകുന്ന ആറ്റിന്തീരത്തിനു
തിരശ്ശീല വീണിട്ട് മാമാങ്കങ്ങള് പലത് കഴിഞ്ഞു.
സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന വീടുകള് പലതും കള്ളന്മാരെപ്പോലെ
തങ്ങളുടെ കളം വിട്ടിറങ്ങി നദീതീരത്ത് വന്ന്
പുതിയ രൂപത്തില് തങ്ങളുടെ വിസര്ജ്യങ്ങള് കലക്കാന്
തുടങ്ങിയിട്ടുതന്നെ ഒന്ന് രണ്ട് മാമാങ്കങ്ങളായി.
പന്നികളെപ്പോലെ മനുഷ്യരായ നാമും സര്വാഹാരികള്;ആയി.
വിസര്ജ്യങ്ങളും വിഷവസ്തുക്കളും നമ്മുടെ ഭക്ഷണമാക്കിക്കൊണ്ട്
പ്രകൃതി നമുക്കായി ഒരുക്കിയ ഭക്ഷണത്തെ
നാടുകടത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് നാമിപ്പോള്.
ഇപ്പറഞ്ഞതിനും വാള്മാര്ട്ട് ഇന്ത്യയില് പ്രവേശിക്കുന്നതിനും എന്ത് ബന്ധം
എന്ന് ചോദിച്ചാല് നിറയെ തെളിവുകളോടു കൂടി വാദിക്കാന്
കുറെയെറെ ഇന്ത്യക്കാര് കാത്തിരിക്കുന്നു.
തമിഴകത്തിന്റെ വാതില്പ്പടി അന്നാട്ടിലെ മുഖ്യമന്ത്രി
താല്ക്കാലികമായി താഴിട്ട് വച്ചിരിക്കുന്നു.
എന്നെപ്പോലുള്ള ആളുകളുടെ താല്ക്കാലികമായ നന്ദി
അതിനായി തമിഴക മുഖ്യമന്ത്രിക്കുണ്ട്.
ഈ നിര്ബന്ധബുദ്ധി അവര് കൈവിടാതിരുന്നാല്
ഞങ്ങളുടെ നന്ദി എന്നെന്നും ഉണ്ടായിരിക്കും,
അതോടൊപ്പം ഭാവിതലമുറയുടെ മനഃപൂര്വമായുള്ള നന്ദിയും.
ഈ വാള്മാര്ട്ട് എന്ത് ചെയ്യുമെന്നു കരുതിയാണ് നിങ്ങള് ഇത്ര ഭയക്കുന്നത്
എന്നു ചോദിച്ചാല് വാള്മാര്ട്ട് എന്ന അമേരിക്കന് മള്ട്ടി റീട്ടെയില് കുത്തക
പാവം ഗ്രാമീണരെയും തങ്ങളുടെ ഉപഭോക്താക്കളാക്കും.
അവരറിയാതെ അവരുടെ കഴുത്തില് കൈ വച്ച് തള്ളി
തങ്ങളുടെ പണപ്പെട്ടിയില് കാശിടീക്കും.
പനനൊങ്ക് കുടിക്കുന്ന എന്നെപ്പോലുള്ള പഴയ ആളുകള്ക്ക്
കുപ്പിയില് പനനൊങ്ക് വില്ക്കും ഈ വാള്മാര്ട്ട്,
ഒന്നും പറയാന് പറ്റില്ല. മീനിനെ വാലും പാമ്പിനെ തലയും കാട്ടി
മയക്കുന്ന തന്ത്രം വശമുള്ള ഇത്തരം അമേരിക്കന് വ്യാപാരക്കുത്തകകള്
ഗ്രാമോദ്യോഗ് ഭവന്റെ ഗാന്ധിസൂക്തങ്ങളെയും അനുമതി കൂടാതെ അപഹരിക്കും.
നെല്ലും കപ്പയും എന്തെന്നുപോലും അറിയാത്ത ഇന്ത്യയിലെ കുഞ്ഞുങ്ങള്
പിസ്സായാണ് നമ്മുടെ പാരമ്പര്യ ഭക്ഷണം എന്നു കരുതും.
കരുതിക്കൊള്ളട്ടെ, ഇതിലെന്ത് നഷ്ടം എന്നു ചിലര് ചോദിക്കാം.
ആലോചിച്ച് നോക്കുകയാണെങ്കില് ഒരു നഷ്ടവും ഇല്ല.
കമ്യൂണിസമോ ജനാധിപത്യമോ മരിച്ചാലും നെല്ലും കപ്പയും ജീവനോടെ ഇരിക്കും.
റോമാ സാമ്രാജ്യം ഉണ്ടാകുന്നതിന് പതിനായിരം കൊല്ലങ്ങള്ക്ക് മുന്പ്,
മഹാവീരനും മുന്പേ നടന്ന തീര്ഥങ്കരര്ക്കും പതിനായിരം കൊല്ലങ്ങള്ക്ക് മുന്പേ
ഈ നാട്ടിനെ പച്ച പുതപ്പിച്ച മണ്ണും മരവും മരിക്കില്ല.
മനുഷ്യരെല്ലാം നശിച്ച് മണ്ണടിഞ്ഞ് ചില നൂറ് വര്ഷങ്ങളില്
മരങ്ങളെല്ലാം ഉയര്ത്തെണീറ്റ് കാടാകും.
ആറ്റിന്തീരത്തെ ഇന്നത്തെ വീടെല്ലാം മണ്ണോടടിഞ്ഞ്
പുതിയ കാടുപിടിച്ച നദീതീരമാകും.
ഇതൊക്കെ മുന്പ് വീടുകളും മനുഷ്യരും നിറഞ്ഞിരുന്ന ഇടമാണെന്ന്
ഓര്ക്കാന്പോലും ഒരു ജീവന്കൂടി ഉണ്ടാവില്ല.
നാം നശിക്കും, പക്ഷേ ലോകം നശിക്കില്ല. നാം ലോകത്തിന്റെ അച്ചാണിയല്ല.
കമലും ആ ചക്രത്തിന്റെ ചരിത്രപുസ്തകത്തിലെ ഒരു ചെറിയ വാക്യത്തിന്റെ
അവസാനം വരുന്ന ഒരു ചെറിയ ബിന്ദുമാത്രം.
..............................
ഓണനിലവിളി
പൂവുനുള്ളാൻ പോയ മകൾ
ഇതുവരെ മടങ്ങിവന്നില്ല.
മഞ്ഞുകണങ്ങൾക്ക് പകരം
പുകപടർന്ന ആകാശത്തിനു ചുവട്ടിലേയ്ക്ക്
അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ട്
നാഴികകൾ എത്രയോ ആയി.
പോകുന്നതിനുമുൻപ്
തുമ്പപ്പൂവിനോളം നേർത്ത ഒരുമ്മ
അവളെന്റെ നെറുകയിൽ വച്ചു.
പോകുന്ന വഴിയിൽ
അയൽഫ്ലാറ്റുകളുടെ വാതിലുകളിൽ
അവൾ മുട്ടിവിളിക്കുന്ന നേർത്ത ഒച്ച
എന്റെ ബ്ലാങ്കറ്റിനുള്ളിലേയ്ക്ക്
ഒളിച്ചു കടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആരും അവളോടൊപ്പം
പോയിരിക്കാനിടയില്ല.
അത്തം പിറന്നിട്ടും അവൾ വന്നില്ല.
ഏതു വേലിപ്പടർപ്പിൽ കുരുങ്ങിയാവോ?
പുഴയോരത്തൊന്നും അവളുടെ കാല്പാടില്ല.
കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കയറിയൊളിച്ചോ?
കറുകനാമ്പ് തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന
വയൽവരമ്പ് വഴിപറഞ്ഞു തന്നില്ല
ആഴക്ക് മൂഴക്ക് പൂവിറുക്കാൻ
അവൾ എത്ര കാതം നടന്നിരിക്കണം.
ഫ്ലാറ്റായ ഫ്ലാറ്റുകളിലൊക്കെ
ഓണം വന്ന ഒച്ച ചാനലുകളിൽ
പൂവിളിയുമായെത്തി.
മകൾ അപ്പോഴും വന്നിട്ടില്ല.
ഒരുമയുടെ ഏതെങ്കിലും ദേശം
ഒരു പൂക്കളമാക്കിതീർത്തിരിക്കുമോ?
അവൾ
ഒരു തകർന്ന പൂക്കളമായ് മാറുമോ?
ആരോട് ചോദിക്കാൻ.
കുട്ടികൾ പ്രകൃതിയുടെ ഹരിതകം
നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്ക് പോകുന്ന
വഴിയേതാണ്?
ദയവായ് ഒന്നു പറഞ്ഞുതരൂ.
ഇറങ്ങിപ്പോയ കുട്ടികൾ
മടങ്ങിവന്ന ചരിത്രം പറയുന്ന
ഗ്രന്ഥമേതാണ്?
കുട്ടികൾക്ക് കണ്ണുതെളിയുമ്പോൾ
മനസ്സ് കുരുടിയവർ അന്ധരാവും
എന്ന ചൊല്ല് നേരോ മാലോകരേ?
ആരാണ് ഉത്തരം ചൊല്ലുന്നത്....
പറയൂ
ഓരോ വീടും ഉച്ചത്തിൽ
കരഞ്ഞാർക്കുന്നത് കേൾക്കുന്നില്ലേ?
(ഓണപ്പതിപ്പ് 2010)
ഓണം വരുകയല്ലെ ഒരു റീപോസ്റ്റ്
വർത്തമാനം.
ജന്മത്തിന്റെ ഉപമകള്.
ഒറ്റയടിപ്പാതകളിലൂടെ
യാത്രകളെല്ലാം അസ്തമിക്കുന്നു.
വരണ്ടുണങ്ങാത്ത ഒറ്റക്കാറ്റും ഇനി വീശാനില്ല.
മഴ പെയ്യുന്ന ഒരുച്ചയില് നിഴലില്ലാതെ വന്ന്
വെയിലുപൊള്ളുന്ന ഒരുച്ചയില്
നിഴലുമാത്രം കൂട്ടിനായ്
തിരിച്ചുപോകുന്നു ഞാന്.
ജന്മത്തിന്റെ കപ്പല്ച്ഛെദത്തിലെ
ഏകാന്തനാവികന്.
ഈ ഇടത്താവളത്തില് എനിക്ക്
ഋതുക്കളുടെ ഉടയാടകള് കിട്ടി.
കാണാത്ത ഭൂഖണ്ഡങ്ങള് പോലെ
സ്വന്തം നെഞ്ചില് നാം ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു തോണിപ്പാട്ടില്ലാതെ പുഴയും
തുഴയില്ലാതെ തോണിയും ഒഴുകിതീരുന്നു.
അനാഥജന്മത്തിന്റെ ഉപമകള് എന്തെല്ലാം?
പൊക്കിള്കൊടികൊഴിഞ്ഞ ഒരു കുട്ടി.
കൂടില്ലാത്ത ഒരു പറവ.
ഒഴുക്കില്ലാത്ത ഒരു പുഴ.
പച്ചയൊഴിഞ്ഞ ഒരു വനം.
തടവുകാരന് അകത്തും പുറത്തും
ഓര്മ്മകളുടെ ഇരയാണ്.
കാടെരിയുന്നതും കനവുരുകുന്നതും
ഒരേ ഗന്ധത്തിലാണ്.
കാറ്റും മഴയും കടലിലെന്നപോലെ
കരുണയും കലാപവും ഒരേ മനസ്സില്.
രാപ്പകലുകള് പോലെ
പ്രണയവും പ്രളയവും.
സായംസന്ധ്യപോലെ
ജനിമൃതികള്ക്കിടയില് ഹൃദയസ്പന്ദനം.
പച്ചിലയും പഴുത്തിലയും പോലെ
ചിരിയും കരച്ചിലും പിറന്നൊടുങ്ങുന്നു.
എനിക്കും നിങ്ങള്ക്കുമിടയില്
ഒരു പച്ചപ്പുണ്ട്.
നരകത്തിനും സ്വര്ഗത്തിനുമിടയില്
ഭൂമിയെന്നപോലെ.
കൂട്ടരേ,
നിലാവെരിയുന്ന ഒരു പകലും
സൂര്യന് തണുക്കുന്ന ഒരു രാത്രിയും
കിനാവുകണ്ട് ഞാന് പോകുന്നു.
മഴപൊഴിയുന്ന ഒരു മനസ്സും
കനലെരിയുന്ന ഒരു കണ്ണും
തോരാതെ തീരാതെ പോകുന്നു.
ജന്മത്തിന്റെ ഉപമകള്.
എങ്കിലും അവസാനിക്കുന്നില്ല.
നിർവ്വാണം
ജീവിതവഴിയിലിടറി നില്ക്കവേ
ആരൊരാള് വന്നു തോളില്പ്പിടിച്ചു
നല്ലവാക്കോതി തണുപ്പിച്ചു നടത്തുവാന്?
എത്രമേല് കാംക്ഷിക്കുമെങ്കിലും, വഴി-
നീളെ കണ്ണില് തിരി തെളിച്ചീടിലും
കാണുമോ കഷ്ടകാലത്തിന്റെ കാലനെ,
സ്നേഹദൂതനെ, ദയാപരനൊരന്യനെ?
ഓര്ത്തുനോക്കീടുകില് വിഷാദിക്കുവാനില്ല-
യൊന്നും, വാഴ്വുതന്നെയസംബന്ധമാകവേ;
പ്രാണന് പൊതിഞ്ഞും, കിതച്ചും പായവേ
നേടിയെത്ര, നേടുവാനെത്ര,യായുസ്സെത്ര ബാക്കി?
സ്നേഹിച്ചുവോ തമ്മില് നോവിച്ചതിനൊപ്പമെങ്കിലും?
പ്രണയിച്ചുവോ പിരിയുന്ന നേരമെങ്കിലും?
കലഹിക്കുവാനിരുട്ടു നിരന്തരം തേടവേ
തെല്ലു കാണാതെപോയോ നന്മതന് സൂര്യനെ?
കാത്തുസൂക്ഷിച്ചതെന്തിത്രമേല് കാര്യമായ്.
ആരാണവകാശി, യന്യനോ അരുമയോ?
അല്ലെങ്കിലെന്തു നാം നല്കി,യാര്ക്ക്?
വെറുതെ കൂട്ടിവച്ചതാം പാഴ്വാക്കല്ലാതെ.
ഓര്ത്തീടുമോ, വഴിമാറി നടന്നീടുമോ
മടുത്തുവിങ്ങുമ്പോള് പകര്ന്നീടുമോ?
ഇത്രമേല് അകന്നിട്ടെന്താണ് ലാഭം,?
ജീവിതമൊരുത്തന്റെ ശരിതെറ്റുമാത്രമോ.
ഒടുവിലാരും വരാമീവഴി ശൂന്യനായ്
നിരലംകൃതനായ്, നിരാലംബനായ്.
കൊതിക്കുന്നതെത്ര, വിധിക്കുന്നതെത്ര,
ദാഹിക്കുന്നതെത്ര, ശമിക്കുന്നതെത്ര.
പ്രിയമുള്ളതില്നിന്നകലാന് കഴിയുമോ?
മടുപ്പുള്ളതിനോടടുക്കാന് കഴിയുമോ?
കുടിച്ചുതീര്ക്കാന് ഒരു കടല്കിടക്കെ
നിര്വ്വാണമെന്നെ പൊതിയുവതെങ്ങനെ?
പ്രതിരൂപം
ചുവന്നുവിങ്ങിയ ഒരു മുഖം
സുഗന്ധതൈലങ്ങളാലും
നനുനനുത്തോരു പുഞ്ചിരിയാലും
ഭേദപ്പെട്ടുകിട്ടിയ
ഒരു മുഖാവരണമതിനുണ്ട്.
ചത്ത കണ്ണുകളുടെ സ്മാരകങ്ങളെ
ഞാൻ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിക്കും.
അഗാധവേദനകളെ
നിങ്ങൾക്കായി ഒരദൃശ്യ ശസ്ത്രക്രിയ.
പിന്നെ
ഉടഞ്ഞ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നും
ഒരജ്ഞാത രൂപം ചിതറിവീഴുന്നു.
കൈത്തണ്ടയിൽ കൃത്യമായ ഋതുചക്രം.
എങ്കിലും അതിൽ എന്റെ വിലാപമില്ല.
ഭൂമിയുടെ കാല്പെരുമാറ്റം,
കടൽത്തിരയുടെ ചിലമ്പൊച്ച,
തെങ്ങിന്റെ നെറുകയിൽ നിന്നൊരു കാറ്റ്,
മലയിറങ്ങുന്ന നദിയും
കുയിലിന്റെ പാട്ടും
ഒന്നുമില്ലൊന്നുമില്ല.
പിന്നെന്റെ മുറിഞ്ഞ കൈത്തണ്ടയിൽ
വാർന്നൊലിക്കുന്ന രക്തവും
ഊർന്നുപോയ സമയവും.
ഭൂമിയുടെ ചൂടും ചൂരും
ആപൽക്കരമെന്ന് ഒരുവൻ.
മണ്ണിനെ തൊടുക,
മഴയേൽക്കുക
വെയിൽ കായുക
അങ്ങനെയൊന്നും പാടില്ല പാടില്ല.
വേടന്റെയമ്പിനു പെരുവിരൽ കാട്ടരുത്.
ഉയരത്തിൽ പാറണം.
ഭൂമിയുടെ പൊക്കിൾക്കൊടി മുറിക്കണം.
പിന്നെ
പാമ്പു കടിച്ചവന്റെ വിരലിലേക്ക്
നീലാകാശത്തിന്റെ വിരുന്ന്.
(കേരളകവിത തൊണ്ണൂറ്റിയെട്ട്)
പുറപ്പാട്
ഞാന് പിന്വലിഞ്ഞ രാത്രിയില്
അവന് അഭയം തേടിയെത്തി.
എനിക്ക് ആള്ക്കൂട്ടവും
അവന് ഏകാന്തതയും
ഭയമായിരുന്നു.
അവന്റെ കണ്ണുകളില്
സ്വപ്നത്തിന്റെ നക്ഷത്രങ്ങള്
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ ഇരുട്ട്.
നടന്ന പാതകളത്രയും
പാദങ്ങളില്.
കിട്ടാതെ പോയ ഭിക്ഷകളത്രയും
കൈകളില്.
പിളര്ന്ന നാവില്
ഫലിക്കാതെ പോയ പ്രാര്ത്ഥനകള്.
ഓര്മ്മകള്ക്ക് തീ പിടിച്ച ഗന്ധം.
കണ്ണീരിനു പച്ചില കത്തുന്ന നീറ്റല്.
നിശ്വാസങ്ങള്ക്ക് ഉപ്പുകാറ്റുപിടിച്ച
മുറിവുകളുടെ നിലവിളി.
പൊള്ളുന്ന വാക്കിനാല്
അവന് കിടക്കാനിടം ചോദിച്ചു.
ഞാനോ ജന്മം ധൂര്ത്തടിച്ച്
സത്രത്തില് പാര്ക്കുന്നവന്
കിനാവുകള്ക്ക് വിഷം കൊടുത്ത നാട്ടിലെ
മനുഷ്യരെക്കുറിച്ചവന്
പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.
അറിവുകളുടെ ഭാരമില്ലാത്ത
സ്നേഹമെന്തെന്നവന് ചോദിച്ചു.
ഭൂമിയിലെ മാലാഖമാരെ തേടിയിറങ്ങി
സാത്താന് സുവിശേഷം പാടുന്ന
കുഞ്ഞാടുകളെ കണ്ട നിരാശകളായിരുന്നു
അവന്റെ ഡയറി മുഴുവന്.
ദൂരേക്ക് പോകുന്ന പാതകളൊന്നും
ഇനി ബാക്കിയില്ലെന്നും
ഹിംസയുടെ പാനപാത്രങ്ങളില്
ഭൂമിയുടെ രക്തം തിളക്കുന്നുണ്ടെന്നും
അടിക്കുറിപ്പായി പറഞ്ഞു
സ്വന്തം കൈപ്പത്തി തലയ്ക്കു കീഴില്വച്ച്
അവനുറങ്ങാന് കിടന്നു.
പിറ്റേന്ന് ഞാനുണര്ന്നു നോക്കുമ്പോൾ
അവന് കിടന്നിടത്ത്
ഒരുപിടി ചാരം മാത്രം.
അവന് നടന്ന വഴികളിലത്രയും
അത് വിതറാനായ്
ഒരു മണ്കുടം മാത്രം
കൈകളില് താങ്ങി
ഞാനിതാ പോകുന്നു.
(സമയമില്ലാത്തതിനാൽ ഒരു പഴയ കവിത റീപോസ്റ്റ് ചെയ്യുന്നു)
ആരു നീ(അല്ല ഞാനാരാ..?)
പൂവിതളാണ് നീ
കൊതിപ്പിക്കുന്ന നിമിഷം
അറ്റ് വീഴുന്നത്.
മേഘസഞ്ചാരമാണ് നീ
കണ്ടുകണ്ടങ്ങിരിക്കെ
കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
കടല്ത്തിരയാണ് നീ
കാല് നനയ്ക്കും മുൻപേ
പിന്മടങ്ങുന്നത്.
വേനല്മഴയാണ് നീ
നനയാന് തുടങ്ങവേ
പെയ്തുതീരുന്നത്.
കാലടികളാണ് നീ.
പിൻതുടരുന്നതിൻ മുൻപ്
കാറ്റിൽ മായുന്നത്.
കിനാവാണ് നീ
തുടങ്ങുന്നതിന്മുന്പ്
പൊലിയുന്നത്.
വാക്കാണ് നീ
പറഞ്ഞു തുടങ്ങവേ
തെറ്റുന്നത്.
മരീചികയാണ് നീ
സദാ മുന്നിലെത്തി
വലയ്ക്കുന്നത്.
ദാഹമാണ് നീ
എത്ര മോന്തിയാലും
അടങ്ങാത്തത്.
എങ്കിലും,
തടവറയാണ് നീ
കുതറിയാലും
ഭേടിക്കനാവാത്തത്.
കൊടും യാതനയാണ് നീ
ഒടുവിലത്തെ മിടിപ്പിലും
പതറാതെ,
ചിരിതൂകി
പ്രലോഭിപ്പിക്കുന്നത്,
പിന്വിളി വിളിക്കുന്നത്.
നിന്റെ വിളികേട്ട് ഞാൻ
ഒരു നീലത്തടാകത്തെ
സ്വപ്നം കാണുന്നു.
അറ്റമില്ലാത്ത ആ നീലിമയിൽ
ഒരു തൂവൽക്കൊതുമ്പിനാൽ
നിർമ്മിച്ച തോണിയിൽ
മയിൽപ്പീലിത്തണ്ടിന്റെ തുഴയാൽ
മഴവില്ലിന്റെ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക്
നാമങ്ങനെ തുഴഞ്ഞ് തുഴഞ്ഞ്..
പക്ഷേ,.
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ
ഞാനെപ്പോഴും പാതിയിൽ
ഞെട്ടിയുണരുന്നു..
എപ്പോഴും.
(പഴയ ഒരു കവിതയിൽ ചിലത്
കൂട്ടിച്ചേർത്തു.)
ഓണനിലവിളി
ഇതുവരെ മടങ്ങിവന്നില്ല.
മഞ്ഞുകണങ്ങൾക്ക് പകരം
പുകപടർന്ന ആകാശത്തിനു ചുവട്ടിലേയ്ക്ക്
അവൾ ഇറങ്ങിപ്പോയിട്ട്
നാഴികകൾ എത്രയോ ആയി.
പോകുന്നതിനുമുൻപ്
തുമ്പപ്പൂവിനോളം നേർത്ത ഒരുമ്മ
അവളെന്റെ നെറുകയിൽ വച്ചു.
പോകുന്ന വഴിയിൽ
അയൽഫ്ലാറ്റുകളുടെ വാതിലുകളിൽ
അവൾ മുട്ടിവിളിക്കുന്ന നേർത്ത ഒച്ച
എന്റെ ബ്ലാങ്കറ്റിനുള്ളിലേയ്ക്ക്
ഒളിച്ചു കടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആരും അവളോടൊപ്പം
പോയിരിക്കാനിടയില്ല.
അത്തം പിറന്നിട്ടും അവൾ വന്നില്ല.
ഏതു വേലിപ്പടർപ്പിൽ കുരുങ്ങിയാവോ?
പുഴയോരത്തൊന്നും അവളുടെ കാല്പാടില്ല.
കാടിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കയറിയൊളിച്ചോ?
കറുകനാമ്പ് തപസ്സ് ചെയ്യുന്ന
വയൽവരമ്പ് വഴിപറഞ്ഞു തന്നില്ല
ആഴക്ക് മൂഴക്ക് പൂവിറുക്കാൻ
അവൾ എത്ര കാതം നടന്നിരിക്കണം.
ഫ്ലാറ്റായ ഫ്ലാറ്റുകളിലൊക്കെ
ഓണം വന്ന ഒച്ച ചാനലുകളിൽ
പൂവിളിയുമായെത്തി.
മകൾ അപ്പോഴും വന്നിട്ടില്ല.
ഒരുമയുടെ ഏതെങ്കിലും ദേശം
ഒരു പൂക്കളമാക്കിതീർത്തിരിക്കുമോ?
അവൾ
ഒരു തകർന്ന പൂക്കളമായ് മാറുമോ?
ആരോട് ചോദിക്കാൻ.
കുട്ടികൾ പ്രകൃതിയുടെ ഹരിതകം
നിറഞ്ഞ ജീവിതത്തിലേക്ക് പോകുന്ന
വഴിയേതാണ്?
ദയവായ് ഒന്നു പറഞ്ഞുതരൂ.
ഇറങ്ങിപ്പോയ കുട്ടികൾ
മടങ്ങിവന്ന ചരിത്രം പറയുന്ന
ഗ്രന്ഥമേതാണ്?
കുട്ടികൾക്ക് കണ്ണുതെളിയുമ്പോൾ
മനസ്സ് കുരുടിയവർ അന്ധരാവും
എന്ന ചൊല്ല് നേരോ മാലോകരേ?
ആരാണ് ഉത്തരം ചൊല്ലുന്നത്....
പറയൂ
ഓരോ വീടും ഉച്ചത്തിൽ
കരഞ്ഞാർക്കുന്നത് കേൾക്കുന്നില്ലേ?
(ഓണപ്പതിപ്പ് 2010ബ്ലോഗിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)
എങ്കിൽമാത്രം
വിഷാദത്തിന്റെ നിഴല്ചുവട്ടില്
നിശബ്ദതയുടെ രാഗവിസ്താരം കേട്ട്,
ഏകാന്തമാം ജന്മത്തെ തലോടി,
പ്രണയത്തിന്റെ ഉന്മാദകാലത്ത് പാടിയ
ജുഗല്ബന്ദിയോര്ത്തു തരളിതനായി
അങ്ങനെയിരുന്നുപോകുമ്പോള് ,
പകലിരമ്പുന്നു,
രാത്രി പടരുന്നു,
മഴ നനയ്ക്കുന്നു,
വെയിലുരുകുന്നു
പുഴ മെലിയുന്നു,
ഇലയടരുന്നു.
ഋതുക്കള് പടം പൊഴിക്കുന്നു.
ജരാനരകള് കണ്ടു ഭയമാണ്ട
ചിത്തം കിതപ്പോടെ പായുന്നു.
മോഹത്തിന്റെ പക്ഷിപാറിയ ആകാശം,
പൊട്ടിമുളയ്ക്കാന് നിനവുകള് നട്ട വയലുകള്,
ദേശങ്ങളിലേക്ക് നടന്ന ഒറ്റയടിപ്പാത,
എവിടെയാണെവിടെയാണെല്ലാം?
ചിന്തയുടെ നരച്ച ആകാശത്തിനു കീഴെ
ഭ്രമണപഥത്തില്നിന്ന് വേര്പെട്ടു ഞാന് .
എല്ലാ മരങ്ങളും പൂക്കുന്ന ഋതുക്കളും,
പൂത്ത മരങ്ങള് കായ്ക്കുന്ന ദേശവും,
കായ്കളില് കിനിയുന്ന കാരുണ്യവും
തേടിത്തേടി മുറിവേറ്റ പാദങ്ങളും പോയി.
പാതയെല്ലാം മുള്ക്കാട് മൂടി.
ഒരുവട്ടംകൂടി കാണുവാന് തോന്നി
കണ്ടുഭയന്ന് പിന്തിരിയുമ്പോള്,
എല്ലാ മനുഷ്യരും ദൈവമാകുമ്പോൾ
ചൊല്ലാന് കരുതിയ സംഘഗാനം,
താളം നിലച്ചും ഈണം മുറിഞ്ഞും
ചെകുത്താന്റെ പാട്ടിനു കൂട്ടാകുമ്പോള്
എല്ലാ മനുഷ്യരും ഒറ്റയാകുമ്പോള്,
ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നവര് സ്വാര്ത്ഥരാകുമ്പോള്,
സ്വാര്ത്ഥരെല്ലാരും പൂജ്യരാകുമ്പോള്;
ഹൃദയകൈലാസത്തില് നിന്നൊരു നദി
ഒരിക്കലും വറ്റാതൊഴുകിയൊഴുകി
ജീവിതം വിതയേറ്റിയ താഴ്വരകളെ
പച്ചകുത്തുമെങ്കില്,
നദിയായ നദിയെല്ലാം പുണ്യമായൊഴുകി
അതിരറ്റ സ്നേഹത്തിന്റെ കടലില്
പതിക്കുമെങ്കില്,
തീരത്തു കലരുന്ന സര്വ്വജാലങ്ങള്ക്കും
സംഗീതമായ് മുളംകുഴല് പാടുമെങ്കില്,
എങ്കില്മാത്രം
എങ്കില്മാത്രം,
പ്രാണവായുവായ്
എന്നിലും നിന്നിലും
അകത്തും പുറത്തും
നിരന്തരം വന്നുപോകുന്ന
ദൈവത്തിനായ്
ഞാനൊന്നുകൂടി പാടും...
(ഒരു പഴയ കവിത. സമയക്കുറവുമൂലം റീപോസ്റ്റുന്നു.)
പൂവിന്റെ ഗീതം
ഖലീൽ ജിബ്രാൻ.
പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ നാദത്താൽ
ആവർത്തിച്ചുച്ചരിക്കപ്പെട്ട
ദയാർദ്രമായ ഒരു വാക്കാണ് ഞാൻ.
നീലിമയാർന്ന കൂടാരത്തിൽനിന്നും
പച്ചത്തടങ്ങളിലേക്കു പാറിവീണ
ഒരു നക്ഷത്രമാണ് ഞാൻ.
ശിശിരം ഗർഭം ധരിച്ച്
വസന്തം പിറവികൊടുക്കുന്ന
പ്രപഞ്ചതത്വത്തിന്റെ മകളാണ് ഞാൻ.
ഗ്രീഷ്മത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ വളർന്ന്
ഹേമന്തത്തിന്റെ ശയ്യയിൽ
ഞാനുറങ്ങുന്നു.
പ്രഭാതത്തിൽ
വെളിച്ചത്തിന്റെ വരവറിയിക്കാൻ
ഇളംകാറ്റിനോടൊത്തു ഞാനിറങ്ങുന്നു.
സായാഹ്നങ്ങളിൽ പ്രകാശത്തിന്റെ
വിടവാങ്ങൽപ്രാർത്ഥനയ്ക്കായി
ഞാൻ പറവകളോടൊത്തു ചേരുന്നു.
സമതലങ്ങൾ
എന്റെ നിറങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടു.
അന്തരീക്ഷത്തിലാകെ
എന്റെ സുഗന്ധത്തിന്റെ സൌരഭ്യം.
ഉറക്കത്തിലേക്ക് ഞാൻ ചായുമ്പോൾ
രാത്രിയുടെ കണ്ണുകൾ
എനിക്കു മീതെ നിന്നു.
ഉണർന്നെത്തി
പകലിന്റെ ഒറ്റനേത്രമായ സൂര്യനിലേക്ക്
ഞാൻ മിഴിച്ചു നിന്നു.
ഹിമകണത്തെ ഞാൻ വീഞ്ഞാക്കി രുചിച്ചു.
കിളികളുടെ പാട്ടിനെ ഹൃദയത്തിൽ കേട്ടു.
ചാഞ്ഞ പുൽനാമ്പുകൾക്കൊത്തു നൃത്തം ചെയ്തു.
പ്രണയിയുടെ പാരിതോഷികമാണു ഞാൻ
വിവാഹവേളയിലൊരു പുഷ്പഹാരം.
ഒരാഹ്ലാദനിമിഷത്തിന്റെ സ്മൃതി.
മരിച്ചവർക്ക്
അവശേഷിച്ചവർ നൽകുന്ന ശ്രദ്ധാജ്ഞലി.
ആഹ്ലാദത്തിന്റെയും ദു:ഖത്തിന്റെയും
അനിവാര്യഭാഗമാണു ഞാൻ.
പക്ഷേ, ഞാൻ
വെളിച്ചം കാണാൻ
മുഖമുയർത്തി നിൽക്കുന്നു.
ഒരിക്കലും
സ്വന്തം നിഴലിനെ തിരയുന്നില്ല
മനുഷ്യർ പഠിക്കേണ്ട വിവേകമാണിത്.
(പച്ചമലയാളം ജൂലൈ ൨൦൦6ൽ പബ്ലിഷ് ചെയ്ത കവിത)
......................................................................
പരിഭാഷ: എൻ.ബി.സുരേഷ്.
വനാന്തം
കാട്ടുപാതകളില് ഇല്ലില്ല.
തീരവൃക്ഷങ്ങളില്
കിളി ചിലക്കുന്നു
ആശ്രമമൃഗങ്ങൾ തീണ്ടുന്ന നദീതീരത്ത്
അമ്പുകളെയ്യാന് ഞാനില്ല.
കാറ്റിന് കഥകള് കേട്ടിട്ട്,
കാനനമേറാന് ഞാനുണ്ട്.
നനഞ്ഞ പുല്മേടുകളില്
തുമ്പികള് ചിറകു കുടയുമ്പോള്
തളിര്ത്ത ചില്ലകളാൽ
മരങ്ങള് നൃത്തം തുടങ്ങുന്നു.
നിനച്ചിരിക്കാതെ വനപ്പച്ചയില്
മഴയുടെ പഞ്ചവാദ്യം
സന്ധ്യയില് പുഴയുടെ നീലാംബരി.
മഞ്ഞില് നിലാവില്,
നിഴലുകളുടെ പാവക്കൂത്ത്.
നീണ്ടുനില്ക്കാത്ത മഞ്ഞുകാലത്ത്,
ഇണപക്ഷികള് തപസ്സു തുടങ്ങുന്നു.
കൂട്ടില് സ്വപ്നത്തിന്റെ മുട്ടകള്.
വള്ളിക്കുടിലിലെ ഊഞ്ഞാലിൽ
സര്പ്പങ്ങളുടെ പ്രണയനൃത്തം.
കരിമണ്ണിന്റെ മെത്തയിൽ
കലഹംമൂത്ത ചെറുജീവികള്.
മുളംകാട്ടില്നിന്നൊരു ഫ്ലൂട്ട്,
മരച്ചില്ലകളുടെ വയലിന്,
അരുവികളുടെ തംബുരു,
അകലെനിന്നും ഒറ്റയാന്റെ ഡ്രം ബീറ്റ്,
കിളികളുടെ കോറസ്,
മഞ്ഞിന്റെ തിരശീലയിൽ
നിലാവിന്റെ നിറച്ചാര്ത്ത്,
കാട്ടിലിപ്പോള് മഹാസിംഫണി
ആര്ത്തിയുടെ ഘോഷയാത്രകൾ
കാട്ടുപാതയിലേക്കാണ്.
കാടുകളില്ലത്ത ദേശത്തേക്ക്
ദേശാടനത്തിനിറങ്ങിയ വസന്തം
വിലാപത്തിന് കൂട്ടുറങ്ങി
തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ പോകുന്നു.
വഴിമരങ്ങളില്ലാത്ത പാതയിൽ
തണലും അത്താണിയും
ആള്ക്കുട്ടവുമില്ല.
മാനത്തെ മഴയില്
ഭൂമിയുടെ കണ്ണീരും അമ്ലവും.
ഈ വഴി പ്രളയകാലത്തേക്കാണ്.
കാട്ടിലിപ്പോള്
കബന്ധങ്ങളുടെഹംസഗാനം
നിലാവറ്റുപോയ കണ്ണിൽ
പൂക്കള് വിടരുന്നത്
ഇതളുകളില്ലാതെ.
ഓരോ കാഴ്ചയിലും
കാട്ടുതീയുടെ വിരുന്ന്.
ചേക്കേറാന് ചില്ലയില്ലാതെ
പ്രാര്ത്ഥനയുടെ പക്ഷികള്.
മണല്പ്പുറത്ത്
ഉറക്കം കാത്തുകിടക്കുമ്പോൾ
ഞാനുമെന്റെ പുഴയും
ഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്
പതുക്കെ.. പതുക്കെ
****************************
ഒരു പഴയ പോസ്റ്റാണ്. അധികമാരും കണ്ടില്ല. വായിച്ചിട്ടുള്ളവർ വിട്ടുകളയുക.
എന്റെ ഓർമ്മകളിൽ എപ്പോഴും കാടിന്റെ നിറവും മണവും നിശബ്ദതയും ഉണ്ട്.
അർജ്ജുനവിഷാദയോഗം
അസ്തിത്വം
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവന്റെ വീടാണിത്.
ഉയിരും ഊഷ്മാവും നഷ്ടമായ ഒന്ന്.
ചാരം മൂടിയ തീയൊരു കണ്ണില്.
മറുകണ്ണിലുറയുന്ന കണ്ണീര്.
കൊഴിഞ്ഞൊരു തൂവല്പോലെ
പ്രാര്ത്ഥനയുടെ വാക്കുകള്.
അമ്മ വെടിഞ്ഞവന്റെ ഉണ്മയാണിത്.
വിത്തും വിലാപവും അറ്റുപോയത്.
ഉപാധിയില്ലാതെ പ്രണയിച്ച്
നെഞ്ചിലുമിത്തീ സ്വീകരിച്ചവന്.
ഭൂമിയുടെ ഉറവിടത്തില്നിന്നും
കാടുതാണ്ടിയെത്തുന്ന ഒറ്റ .
കാറ്റിന്റെ തലോടലും
പുഴയുടെ സംഗീതവും പ്രിയം.
അച്ഛന്റെ ശാപം രുചിച്ചവന്റെ ആധിയാണിത്.
കത്തിയെരിഞ്ഞൊരു പാഴ്മരം.
ഋതുക്കളുടെ അലങ്കാരമില്ല.
കിളിയൊച്ചകളില്ല,
പൂവില്ല, കായില്ല.
വസന്തമെത്തുമ്പോള് പ്രണയമില്ല.
തടവുകാരന്റെ കൃഷ്ണമണിയാണിത്,
അടഞ്ഞുപോയൊരു ജാലകം.
വറ്റിപ്പോയ ഒരു നദി
കാടിന്റെ ആഴത്തില്നിന്നും
കലക്കങ്ങളും ലവണങ്ങളും വരാനില്ല.
കടലാഴത്തിന്റെ സ്വപ്നമില്ല.
ഉദയാസ്തമയങ്ങളുടെ പ്രതിബിംബമില്ല.
കിളിയൊഴിഞ്ഞൊരു കൂടാണിത്.
ശിരസ്സില്ലാത്ത ഉടലില്നിന്നും
തരംഗങ്ങളില്ലത്ത സംഗീതം.
പോക്കുവെയിലില്ലാത്ത താഴ്വാരം.
സ്വയമെരിഞ്ഞവന്റെ ചിതയാണിത്.
വല്മീകത്തില് ഒളിച്ചവന്റെ കാലൊച്ച.
ഇരുള്വഴികളും ചതിവഴികളും
കുത്തിനോവിച്ച നിലവിളി .
ഭൂമിയുടെ നെഞ്ചില്നിന്നും
പുനര്ജ്ജനിഗീതം മുളയ്ക്കുംവരെ
എന്നുയിരിനെ ഞാന് വിളമ്പാം.
അറ്റുപോയ ഓരോ ശിരസ്സും പാടുംവരെ
എന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പുകള് ദാനംതരാം.
ഓരോ തിരസ്കൃതനും മടങ്ങുംവരെ
കണ്ണില് തിരികൊളുത്തി കാത്തിരിക്കാം.
കുരിശില് പിടഞ്ഞവന്റെ മുറിവാണിത്
നിലയ്ക്കില്ല ചോര
ലോകാവസാനംവരെ.
വിരുദ്ധം
വെളിച്ചം കടക്കാത്ത ഇരുട്ടറയിലായിരുന്നു.
ഇരുട്ടിനെ സ്നേഹിച്ചുതുടങ്ങിയപ്പോള്
നട്ടുച്ചയിലേക്ക് പുറത്താക്കി
തണല് തേടിപോയപ്പോള്
തീമരംവന്നു പൊതിഞ്ഞു.
ഒഴുകാനൊരു പുഴയായപ്പോള്
മഴ പെയ്യാദേശമെന്നെ തട്ടിയെടുത്തു.
മരുഭൂമിയിലെ സൂര്യോദയം തേടിപ്പോയി .
പ്രളയജലത്തില് മുങ്ങിപ്പോയി
മഴയായി പെയ്യാന് കൊതിച്ചു,
വെയിലായെരിയാന് വിധിച്ചു.
വിത്തായ് മുളയ്ക്കാന് നിനച്ചു
പതിരായ് പൊലിയാന് പറഞ്ഞു
പക്ഷിയായി പാറാന് തുടിച്ചു,
ഒച്ചായ് ഇഴയാനെരിഞ്ഞു
പോരാളിയാകാന് തുനിഞ്ഞു
ഒറ്റുകാരനായി പിന്നെ ചമഞ്ഞു.
കാരുണ്യമായ് പടരാന് ജപിച്ചു
ക്രോധമായ് കത്തിപ്പടര്ന്നു.
യമിയായ് പുലരാന് തൊഴുതു
കാമമായ് ജ്വലിക്കാന് കഴിഞ്ഞു.
വനമായ് പൂക്കാന് തരിച്ചു,
കാട്ടുതീയായ് കത്തിപ്പടര്ന്നു
പ്രണയം പറഞ്ഞങ്ങടുത്തു,
കലഹം വരുത്തിപ്പിരിഞ്ഞു.
സ്നേഹം പകുക്കുവാന് മോഹം
ദ്വേഷം ചൊരിഞ്ഞുള്ള ശീലം.
അടിമതന് കണ്ണിലെ ദൈന്യം പക്ഷെ,
ഉടമതന് നോക്കിലെ ക്രൌര്യം.
വാക്കിന്റെ തെളിവിലോ സംഗീതം,
കര്മ്മമാര്ഗത്തിലോ മുനവച്ച മുള്ള്.
നിര്വാണബുദ്ധന്റെ ജാതകം,
പക്ഷെ, കുബേരപുത്രന്റെ ജീവിതം.
ഏതാണ്സത്യം, ഏതാണസത്യം,
മാറിമറിയുന്നത് തോന്നലോ കാലമോ?